Prze­stało mnie inte­re­so­wać, co się dzieje w pol­skiej poli­tyce, bo takiej pro­win­cji ide­olo­gicz­nej jak u nas, to ze świecą szu­kać. Mamy pry­mi­tyw­nych, tan­det­nych poli­ty­ków, czemu trudno zresztą się dzi­wić bio­rąc pod uwagę kali­ber naszego pań­stwa jako insty­tu­cji. Tym bar­dziej zaczyna inte­re­so­wać mnie, czy jeste­śmy w sta­nie wal­czyć przy­naj­mniej ze zdur­nie­niem mediów, które są wszak wygodną pia­skow­nicą dla pol­skiej klasy poli­tycz­nej. Zdur­nie­nie to zja­wi­sko nie­za­leżne od tego, czy mamy do czy­nie­nia z medium bul­wa­ro­wym, czy śmier­tel­nie poważ­nym i uła­dzo­nym. Zdur­nie­nie polega na kom­plet­nym nie­zro­zu­mie­niu psy­chiki odbiorcy mani­fe­stu­ją­cym się coraz bar­dziej dzi­wacz­nymi i cał­ko­wi­cie pustymi pomy­słami w mediach. Pod­szy­tymi histe­rią, w wyniku któ­rej “papier” udaje tele­wi­zję, tele­wi­zja inter­net, a inter­net… “papier”. Nikt nie wie do końca kim, czy raczej czym ma być. No to jak ma to wie­dzieć zdez­o­rien­to­wany odbiorca tego bałaganu?!

Komentowanie wyłączone.